Ona należy do tej drugiej grupy.

Wystarczy, że ktoś spojrzy w jej stronę, a ona w popłochu szuka najbezpieczniejszej kryjówki. Na kociarni praktycznie nie da się do niej podejść – strach jest silniejszy od ciekawości. Nie syczy, nie atakuje. Po prostu przerażona ucieka.

Marzymy o domu, który nie będzie od niej niczego wymagał. O człowieku, który zrozumie, że zaufania nie da się przyspieszyć i przyszły opiekun powinien mieć doświadczenie z wycofanymi kotkami. Być może miną tygodnie, a może miesiące, zanim odważy się wyjść z ukrycia. Ale wierzymy, że gdzieś jest ktoś, kto pokaże jej, że człowiek może oznaczać bezpieczeństwo.

Czasem największym aktem miłości jest po prostu cierpliwie czekać.